Günes görmemis, büyümemis, inadina acmamis,
boynu bükük, kirgin cicekler gibiydim.
Tek evim, kücük siyah valizim.
Tek varligim, kekik kokusu sinmis
bogazli siyah kazagim.
Icimden avazim ciktigi kadar bagirmak geliyor.
Kime, neye, bilmeden...
Gecmis cok sey alip götürsede ruhumdan
her seferinde fazlasiyla yenilendim.
Kendi icimde kaybolmadim.
Kendimi kendi dogrularimla var ettim.
O yüzden yikilmadim.
Hicbir seye boyun egmedim, egilip bükülmedim.
Bu tarafimi hep cok sevdim, hem de cok.
Ne dalgalar alip götürebildi sonsuzluga,
ne de rüzgarlar savurabildi,
iste burada dimdik hayattayim hala...