Mahalleye alismisti. Gözlerinin önünde sürü sürü uzayan su evlerin hepsinin icini biliyordu. Burada her nevi insanlar vardi. Bu mahallede yüksek tabaka, orta sinif ve halk tabakasi, tipki birbirleriyle karistirilmis, mahallenin muhtelif semtlerine atilmislardi. Yüksek ve orta tabaka yan yana yasiyordu.

Peyami Safanin Ömer Seyfettinle beraber ilk sayili hikayecilerimizden biriydi, dedigi Selahattin Enis, hemen hemen tüm eserlerinde Osmanli Istanbulunun son dönemlerini ele alan, toplumsal ve ahlaki cöküsü gercekci bir yaklasimla kagida döken, Türk edebiyatinin unutulan ustalarindan biri. Savas yorgunu, toparlanmaya calisan halkin panoramasini bir mahallenin sakinleri üzerinden cikaran Mahalle de mütareke dönemine dair en önemli metinlerden.

Rüstü cepheden dönmüstür. Döner dönmez eski evine gidip ardinda biraktigi karisi ve oglunu bulmaya calisir. Ama evleri yanmis, karisi ve oglu ortadan kaybolmustur. Koca Istanbulda akibetlerini ögrenebilecegi kimseyi de bulamaz. Sefil vaziyetteyken ona yardim eden polisler sayesinde Besiktasta bir mahallede gece bekciligine baslayip hayata tutunmaya calisir. Aklinda sevdikleri, Rüstü bu mahallede olanlara ve insanlarin hayatlarina sahit olmaya baslar. Her biri yikik bir imparatorlugun farkli siniflarini temsil eden mahalleli, mütareke dönemi Istanbulunu ete kemige büründürür.

Selahattin Enisin kaleme aldigi son eser olan Mahalle, Servet-i Fünnda da yazildigi üzere edebiyatimizda realizmin bir saheseri olarak daima yasayacaktir.

Serdar Soydanin önsözüyle