Mehmet Rauf, Servet-i Fünun edebiyati döneminde sanata, Ssanat icin sanat a karsi pek derinden ve candan bir ask beslerdi. Onun icindir ki en yasayacak, en güzel eserleri bu dönemin ürünüdürler. Ama sonra, yasam savasi onu yazilariyla yasamak gibi bir zorunluluk karsisinda birakti. Rauf gibi sanatci yaratilmis, ince duygulu bir yazar icin sanattan özgecide bulunmak, kolay eser vermek, kendi kendisini tekrarlama zorunda kalmak ve bunu duya duya yapmak, büyük bir aciydi; bunu anlamak zor olmamalidir. Rauf, Servet-i Fünun edebiyatinin en parlak bir temsilcisi olmadi. Ama süphesiz ki en canli, en cok okuyan ve zekasi en cesitli sanat görünümlerine acik, degerli bir üyesiydi. Mensur Siirleri, edebiyat yapmak icin basmakalip sözlerin hic duyulmadan yan yana dizilmis yiginlari degildir. Onlar Raufun yüreginden ve ruhundan kopmus el degmemis yazilardi. Eylülü de canli kalacaktir.