Son Ses, Son Nefes, Selahattin Enisin 1937-42 yillari arasinda kaleme aldigi 35 öyküyü bir araya getiriyor. Okudugunuz zaman, neredeyse her birinin bir ölümle basladigini yahut bittigini görecek, hayret edeceksiniz. Selahattin Enis baktigi her yerde ölüm görüyor, hayat verdigi her karaktere ölümlerden ölüm seciyor.Kücügün ölümü pek ani ve sessiz olmustu. Hicbir bayginlik gecirmemisti. Hatta odayi dolduran isigi görmek ihtiyaciyla -genellikle bircok ölülerde oldugu gibi- gözlerini son haddine kadar bile acmamisti. Son nefesini, adeta soluk alip verir gibi yorgun ve cirpinmadan vermisti. Onun icin kücügün basucunda oturan baba hicbir seyin farkinda olmamisti. Kücügün ayaklarini tutan anne, üsüdügünü düsünerek onun minimini ayaklarini biraz isitmak ihtiyaciyla avucu icinde tutuyordu.