Nobel ödüllü yazar J. M. G. Le Clézio Firtinada okuru sevme bicimlerine, unutma ve hatirlamanin agirligina, gitme ve kalma isteginin ic ice gecmisligine dair bir yolculuga cikariyor.
Firtina ve Kimliksiz Kadin adli iki novelladan olusan bu kitapta öncelikle onlu yaslarinin basindaki June ve artik yasli oldugunu düsünen Bay Philip Kyonun karsilasmasina sahit oluruz. Bir yandan, yas almanin dünyayi anlama bicimimizi nasil dönüstürdügünü anlatan bu karsilasma, diger yandan, kücük bir kizin ve yasli bir adamin dünyaya iliskin arzularindaki benzerlikleri gösterir. Le Clézio bu öyküde son derece güzel ve derinlikli bir üslupla okuruna sunu anlatir Yas aldikca degisen iyiye ve aska dair tahayyüllerimiz degil, insanin bunlari gerceklestirebilme kapasitesine duydugu inanctir.
Kimliksiz Kadinda ise annesinin biyolojik annesi olmadigini sekiz yasinda tesadüfen ögrenen bir cocugunun büyümesine taniklik ederiz. Le Clézionun burada okuru düsünmeye cagirdi sey baskalarina iliskin olarak duyulan öfke ve hayal kirikliginin nasil kisinin kendisine dönebilecegidir. Bu gibi duygular hem iceriden hem de disaridan gelir. Kelimenin tam anlamiyla kimliksiz olan Rachel tüm bunlari deneyimlerken, Le Clézio okuruna aidiyetin hic kimse icin bütünüyle mümkün olamayacak bir sey oldugunu zarifce gösterir.
Firtina, bizi, tüm rüyalar hüzünlüdür diyen yas almis bir adamla yasamanin anlamina; gözlerine cok fazla bakarsam bir cesit bas dönmesi hissediyorum diyen bir cocugun gözüyle aska ve ilk kez birisinden nefret ediyordum, ilk kez bir anda büyümüstüm ve bir daha asla cocuk olmayacaktim diyen bir yetiskinle öfkeye ve hayal kirikligina bakmaya davet eden, essiz bir metin.