Türk siirinin en kadim damari, cogu zaman karanligin icinden
dogan bir isik huzmesiyle akar. Haydar Aksoyun Imge Günesi
kitabi, tam da bu isigin izini süren bir siir toplami. Aksoy siirlerinde
yalnizligin derin kuyularindan, savasin karanlik sokaklarindan,
aska ve sefkate acilan ince yollarin kiyisindan sesleniyor. Anneye
adanmis bir sefkat, sevgiliye yönelen bir cagri, savasa karsi
yükselen bir isyan ve insanin kendine dönüs yolculugu, bu kitapta
ayni siirsel evrende bulusuyor.
Imge Günesi, karanligin en yogun aninda bile isigi düsleyenler
icin
Ömrüm,
ey gittikce yalnizlasan ömrüm,
ferah tut yüregini
elbet gecer bu hüzün baykusu mevsim.
Elbet bir an gelir;
yagmurlu, eflatun bir güne uyanir hayat,
canlanir yeryüzü,
cicek acar ansizin
asmavi bir gökyüzü...