¿ycie jest krótkie. Porusza si¿ szybciej, ni¿ m¿odö¿ wierzy, i wolniej, ni¿ wiek jest w stanie znie¿¿, a pomi¿dzy tym wszystkim jest ta jedna, niezast¿piona szansa, by zdecydowä, co to wszystko znaczy¿o. Sami si¿ zmniejszamy, by zmie¿ci¿ si¿ w przestrzeniach, które nigdy nie miäy nas pomie¿ci¿. Nazywamy to oströnöci¿, praktycznöci¿, odpowiedzialnöci¿, gdy tak naprawd¿, szczerze mówi¿c, po prostu si¿ boimy. Nie pozwól, by ¿ycie ci si¿ przytrafi¿o. Chwy¿ je obiema r¿kami. B¿d¿ na tyle odwäny, by straci¿ cö mäego w pogoni za czym¿ prawdziwym. Mi¿ö¿, której nie wybierasz, szansa, której nie wykorzystujesz, drzwi, za którymi stoisz, bo boisz si¿, ile kosztuje przej¿cie - te rzeczy nie znikaj¿. Maj¿ swój sposób na przetrwanie. Ujawniaj¿ si¿ w ciszy i szczeröci, która pojawia si¿, gdy nie ma ju¿ nic do ochrony. Adela o tym wiedziäa. Wiedziäa, kiedy by¿o ju¿ prawie za pó¿no, ¿eby zrobi¿ cokolwiek innego. Ty nadal masz czas. Nie pozwól, by ¿ycie po prostu ci si¿ przytrafi¿o. Przyjmij wyci¿gni¿t¿ d¿ö. Wypowiedz s¿owa, które s¿ prawd¿. Przejd¿ przez drzwi, póki s¿ otwarte. Möesz nie dostä innego.